EMEKLÝ ALBAY HULUSÝ YAHYAGÝL

26 Temmuz 2004 Üstad Bediüzzaman'ýn ilk talebelerinden Hulûsi Yahyagil'in vefât yýldönümü. 1986 yýlýnýn 26 Temmuz'unda Hakk'ýn rahmetine kavuþan emekli albay Yahyagil, Bediüzzaman'la 1929 senesinde tanýþtý ve hemen ona talebe oldu.

Ýlk görüþme, Barla nahiyesi ile Bedre köyü arasýndaki bir kýrlýk mevkide gerçekleþti.  

Yahyagil, o tarihte Eðirdir Dað Komandosunda yüzbaþý idi. Daha sonraki þifahî görüþme ve mektuplaþmalarla, bu samimane ikili münasebet ömür boyu devam etti.

Merhum Yahyagil hakkýndaki bilgileri kýsaca aþaðýya alýyoruz:

Yapýlan bir konuþma:

Hulûsi Yahyagil'in, gerek yazýlý ve gerekse kasetlerde kayýtlý birçok hatýrasýný okuyup dinledik.

Aþaðýda okuyacaðýnýz hatýralar da, yine Hulusî Yahyagil'e ait olup, 1969 yýlýnda Nur'un ilk sâdýk talebelerinden Ahmed Feyzi Kul ile aralarýnda geçen konuþmalardan alýnmýþ. Muhterem  Mustafa Birlik tarafýndan kaydedilen bu sohbet metnini yazýya döküp gönderen ise, merhum A. Feyzi Kul'un oðlu Yaþar Kul.

Sözü daha fazla uzatmadan—istifadeye medar olur ümidiyle—sizleri bu pek mühim hatýralarla baþbaþa býrakýyoruz.  

Merhum Hulûsi Yahyagil anlatýyor:

...Diyoruz ki, evet müceddidlik vazifesini Cenâb-ý Hak bu zâta (Bediüzzaman'a) nasip etmiþ. Bir kere, bu eserler ne surette yazýlmýþ; (bizler) yanýnda bulunmuþuz

Konuþurken, (hususi) konuþmasý anlaþýlmýyor. Beþ-altý kiþi, bir defa böyle oturuyoruz, Barla’da. Bir þey söyledi. Sonra dedi: “Kardaþým, bunlar anlamadýlar hâ”

Ondan sonra birine sordu: “Sen anladýn mý?” Dedi “Hayýr.” Bana dedi “Sen anladýn mý?” Dedim “Hayýr.” Her ne ise, kime anlatmak istiyorsa, ona meramýný tefhim ediyor, o anlýyor

Þimdi, hal hatýr sorduktan sonra “Haydi, biraz hocalýk yapalým” diyor; kalkýyor, yataðýn üstünde, baþlýyor anlatmaya.

Biraz önce, dikkat ederek, sözlerini ancak müþkilâtla anladýðýmýz zâtý, sanki kaldýrdýlar, yerine ayný kalýp ta baþka birini getirdiler. Gayet fasih ve belið konuþuyor. Hiçbir kekeleme yok. Sel nasýl kayalarý önüne alýr, harýl harýl akarsa, öyle anlatýyor. Ýnsan mest-i hayran oluyor.

Kur'ân'ýn feyzinden mülhem sözler

Nura taraftar bir üniversite talebesi (bir gün) bana sordu: “Siz diyorsunuz ki, Risâle-i Nur ilham eseridir?” Yukarýdakilere ilaveten dedim: “Ýnsan küçücük bir yazý yazsa, o yazýnýn da tenkid edilecek ellere geçeceðini bilse, o yazýya ne kadar ihtimam eder. Haydi ihtimam etti, fakat hasta bir halde, zehirlenmiþ bir zamanda, müfekkiresini toplar da böyle tenkitten koruyacak bir belâgatte, veciz ve nâfiz sözleri bir araya nasýl getirir ve yazar.?”

(Sohbetin burasýnda Ahmet Feyzi Kul, þu sözlerle araya giriyor: "Ben altý eserin yazýlmasýna þahid oldum. O da iki hapishanede. Biri Denizli, diðeri Afyon hapsinde. Her iki hapishanede de, o kadar takayyüt/kayýtlar altýnda, yani bir kelime bile yazýlmamasý için þiddetli bir baský vardý. Ve hiçbir yazýnýn içeri girmesine, dýþarý çýkmasýna, kuþ uçmasýna—zahiren—imkân yoktu. Bu þartlar altýnda altý eser yazýldý. Bilhassa Meyve Risâlesi... Meyve Risâlesi bir þaheserdir." Ardýndan, Hulusî Yahyagil devam ediyor.)

Merhum Hafýz Ali’nin (Denizli hapishanesinde, Üstadýnýn yerine vefat etti, 1944) münkereyne cevabý Meyve Risâlesi olmuþtur

Tunceli kâbusu

...Tunceli harekâtý 1937’de yapýldý. Vaziyet çok ehemmiyetli, fakat izhârý zor. Bilfiil muhaberemiz (Üstad'la haberleþmemiz) de, o sýrada dikkat çekiyor. Mektup kesilmiþ vaziyette. Tunceli harekâtýna gideceðiz. Türkçesi "imha" üzerine gidiliyor

Eee, benim de bu iþ aklýma yatmýyor. Fakat, bu hissimi açýða çýkarmama da imkân yok. Hiç kimseye emniyet edip de söyleyemiyorum.

Babam sað rahmetlik. Ýþte baþka büyükler de orada, onlarla da görüþtük. Neyse, hayvana (ata) bindim.

Baktým evde bizim hizmeti yapan koþuyor. Elinde bir zarf. Derhal açtým. Kastamonu Lâhikasýnda geçer. Fakat, þu vaziyeti söyledikten sonra okursanýz, o zaman hakikat daha iyi anlaþýlýr. Abdülmecid Efendi, zarfý deðiþtirerek mektubu aynen göndermiþ.

Ýþte, selâmdan sonra þöyle diyor Üstad: “Hulûsi’nin bir hüznü, bir gailesi var olduðunu hissediyorum. Merak etmesin, Risâle-i Nur þakirtlerine inayet ve rahmet-i Ýlâhiye nezaret eder. Dünyaya ait meþakkatler madem sevap verir geçerler, o musibetlere karþý sabýr içinde þükürle, metanetle mukabele edilmek gerektir. Sen ve Hulûsi bütün duâlarýmda ve kazançlarýmda berabersiniz.”

Þimdi bunu okudum... Yani, bana dünyayý verselerdi, o kadar bir sevinç duymazdým. Bana öyle bir emniyet hâsýl oldu ki... Öptüm, baþýma koydum, sonra koynuma yerleþtirdim. Elhamdülillah.

Yine de kimseye bir þey söylemedim. Verilen vazife gayet çetin ve mutlaka aðýr, kanlý bir vaziyete girmesi muhtemel. Cenâb-ý Hak, öyle sýyânet (hýfz, muhafaza) etti—elhamdülillah—öyle sýyânet etti ki, kirlenmeden o badireden kurtardý, tertemiz. Çetin vazife içinde, eli bulaþtýrmak ihtimali var, sonra da mesul mevkide. Neyse, bu da böyle...  

Tahribatýn tamiri

Þimdi, yine kendi sözüne geleceðim, yine Barla’da... Kur’an'ýn bütün surlarý yýkýlmýþ, Kur’an tek baþýyla kendini müdafaa ediyor. "Kur’an'ýn bütün surlarý yýkýlmýþ" sözünün mânasý, kanaatýmca þudur: Dinî tedrisat yapan medreseler, mekteplerdeki din dersleri ve nihâyet camilerin arkasýnda Allah, Allah denilen tekyeler... Bunlarýn kapanmasý ve en büyük musibet olarak baþýmýza gelmesi. Tedris-i Kur’aniyi yasak etti.

Þimdi, Kur’an atlas kaba, atlas kýlýfa konarak, kýble duvarýna asýlmak ve Cuma akþamlarý ölülerin ruhuna Yasin-i Þerif okunmak için mi kullanýlacak?

Ýþte Üstad, öyle mukaddes ve kudsî bir kitabýn, kelâmullahýn bu asra bakan ehemmiyetli mânasýna iþaret edecek... Ve o, bu vazifenin icâbýný hepimizin bildiði gibi, en aðýr þartlar altýnda, daima hayatý tehlikede olarak yapmak suretiyle îfâ etmiþtir. Bunun için fazla söz söylemeye zannederim ihtiyaç yoktur.

Bir avuç þâkirdin ihlâsý  

...Þu Risâle-i Nur dersini dinleyen, sonra baþýnda iki elin parmaðý kadar az olan ve hakikaten geçim derdine müptelâ olan bu insanlar, Risâle-i Nura birinci derece muhatap onlardýr. Ýþte onlarýn ihlâslý davranýþlarýnýn neticesidir ki, bugün bu eserler elimizde bulunuyor.

Mektup þeklinde, kâðýtlar üzerinde, parça parça, köyden köye gezdirilen Risâle-i Nur, böyle kitaplar halinde mi idi caným?

Ýlk defa Haþir Risâlesi Kur’ân hurufatýyla tabedildi. O tab da—Allah rahmet eylesin—Þamlý Hâfýz Tevfik’in dediði gibi, Üstad’ýn kemerindeki otuz altýnýný bu iþe sarf etmesi ile oldu. Kitaplarýn çoðunu da hediye ederdi.  

Ev sallanýyor

Sonra, muhacir Hafýz Ahmed... O zatýn erkek misafirleri için küçücük bir odasý vardý. Üstad Barla’ya, karadan deðil, göl tarikiyle, motorla geliyor, sahile çýkýp doðru Muhacir Hafýz Ahmed’in o odasýna gidiyor. Kendisini kimse tanýmýyor, neyse misafirdir. Zaten Hafýz Ahmed de misafirperver bir zat idi. Ýftar zamaný yakýn. Peynir, zeytin gibi üç-dört parça iftariyelik getirmiþ. Üstad birini alýyor, diðerlerini götür diyor. Yatsýdan sonra, Üstad o odada yalnýz kalýyor.

Hafýz Ahmed kendi anlatýyor: “Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, bir de baktým, ailem beni dürtüyor. Baktým ki ev sallanýyor. Üstad, 'Rabbî innî messeniyeddurru ve ente erhamürrahimîn' diyor. Çok gür olarak söylüyor. Evet, ev sallanýyor. Hanýmýma dedim ki, Allah bizim baþýmýza bir devlet kuþu kondurdu.”  

Yemek ve kira parasýný peþin verirdi  

Üstad, beþ senelik kirasýný peþin vermek suretiyle orada kaldý. Kendisi ile biz de orada görüþmüþtük. Akþamdan akþama kendisine yemek gelir; Üstad da, minderini kaldýrýr, o zaman tedavülde olan heykelsiz nikel on kuruþluklardan bir tane verir, sonra yemeði alýrdý.

Üç-beþ misafir de gelse yiyecekleri odur. Beþ tane kedi misafir geldiði zaman da yiyecekleri odur. Kedilerin yemeðini peþinen ayýrýr; misafirler beklerler. Götürür, kedilerin yemeklerini kor, onlar yemeðe baþlarlar. Ondan sonra gelir. “Fiatýný verelim, Bismillah” der, yemeðe baþlanýr.

Ýlk gittiðimiz zaman, ilk sofra yemek hatýrasý da þöyle olmuþtu: Ýlk yemek girdi. Biz yedi-sekiz kiþi oturduk. “Fiyatýný verelim, Bismillah” yemeðe hemen baþlanmýyor. Biraz duruyor, “Bismillah”, biraz daha duruyor “Bismillah...”

Ben çok zaman sonra hükmettim ki, biz Bismillah’ý þümulüyle söyleyemiyoruz da, o zat herbirimizin namýna "Bismillah" diyor.

Isparta havalisinde hamur tahtasýný sofra diye kullanýrlar. Hamur tahtasý geldi. O kadar insan yedi. Elhamdülillah. O yemek bitmedi. Yemek hemen hemen geldiði gibi gitti.  

Çay içerken, hep onu hatýrlarým 

Bir defa yanýna gittiðim vakit, o gün-Sýddýk Süleyman dahil—yanýndakiler bir tarafa gitmiþler. Hiç kimse yok. Kalktý, kendi eliyle çay yaptý. Böyle bir bardaða kendisine, saplý büyükçe bir bardaða da bana çay koydu. Daha fazlasýný verir. Yine fiyatý var. Çayý içerken unutmuþum. Dibinde biraz artmýþ. “Kardaþým, sen sünnet bilmez!” dedi. Þimdi imkâný mý var, bir çay içeyim de, Üstad’la beraber içtiðimiz çay hatýrýma gelmesin. Ve sonunda hâtýra canlanmasýn “Sen sünnet bilmez!"

Nereye gitsem diyorlar, “Üstad’la olan maceranýzý anlatýn.” Üstad ile olan mâceram ne olacak ki, diyorum.

Mâcerasý þudur: Elimizdeki kýymetli eserlerin ne gibi þartlar altýnda yazýldýðýný düþünün. Bunlar düþmanlar tarafýndan bile takdir ediliyor. Ama malumdur ki, kýymetli eserler, bilhassa münekkitlerin eline geçecek, onlarýn diline düþecek kýymetli eserlerin kusuru olmamak gerektir. Mesail-i imaniyeden bahsediliyor. Bu eserlere karþý kusur aramak için kulaklarýný dikenler çýktý. Halbuki böyle bir þey yok (yani eserlerde kusur bulamadýlar). Ýftira ettiler, Mustafa Sabri’yi mezardan çýkarýp konuþturdular. Ýftiranýn bu derecesine vardýlar. Ancak iftira ile tenkit edebildiler. Eðer bu eserlerin içinde hakikatte bir kusur olsaydý, bu müfterilerin gözünden kaçmayacak idi.

Yaa, onun için asýl hârika olan bu eserlerdir. Bir zat, o da kendi tâbirince, "yarým ümmi, yardýmcýsýz, tazyikat (baský) altýnda" ve daima kendisine þüpheli olarak bakýlan bir zat tarafýndan yazýlan bu eserler en büyük hârikadýr.

http://www.yeniasya.com.tr/

NUH POLATOÐLU