MÂNÂ ÂLEMİNİN SULTANLARI
FETHULLAH HOCA HAKKINDA
Ben kendisini 1964 yılında Turgutlu'da Yedek Subay Öğretmen olarak bulunduğum sırada tanıdım. Kestane Pazarı Camiinde Yaşar Hoca’nın yerine Kurs Derneğini idare etmeye ve Arapça Dersleri okutmaya başlamıştı. Arkadaşlarla birlikte Vaazlarına giderdik.
İzmirden Ankara’ya geldiğimizde gerek Yaşar Hoca, gerekse İzmirden gelen Nur Talebeleri ve Salih Özcan’ın anlattıkları hizmetleri, Hoca Efendinin çalışmalarından sitayişle bahsetmeleri O’nun gönlümüzde yer etmesine sebep oluyordu. Ankara’da beraber olduğumuz arkadaşlarım; Suat Yıldırım, İbrahim Canan, İbrahim Erkul da Hocaefendi ile daha yakından görüşüyorlardı. Anlattıkları hep güzel şeylerdi.
O sırada Nur Cemaatı içinde Hoca Efendiye karşı kimse söz söylemezdi.
Aslında; Risale-i Nur hizmeti deyince, kişiler akla gelmezdi. Risale-i Nur'un doğmasına, gelişmesine ve yayılmasına hizmet eden öyle ihlas erleri vardı ki, O'nları herkes tanımaz. İçlerinden tanınanları da O'nların mahviyetkarlığı, ihlası, gösterişi sevmemeleri devamlı ortalıkta görünmezler.
Onlar hakkında Muhterem Fethullah Gülen'in görüşünü sunmak istiyorum:
MÂNÂ ÂLEMİNİN SULTANLARI
“Üstad’ın ilk talebeleri mana âleminin birer sultanıydılar; ama dünya onları tanıyamadı. Onların; mahviyet, tevazu ve hacâletle mühürlenen tabiatları başkalarını aldattı.
İnsanlardan bazıları gururlarına; kimileri hasetlerine ve bir kısmı da bencilliklerine yenildiler ve ne Hulusi Efendi’yi, ne Tahiri Mutlu’yu, ne Sadullah Nutku’yu ne de Mehmet Feyzi’yi tanıyabildiler. Oysa,onlar bir dirilişin ilk mimarları ve Hazreti Mîmâr-ı Azam’ın vefalı temsilcileriydiler.. Hasan Feyzi’ye, Hafız Ali’ye, Hoca Sabri’ye, Tahiri Mutlu’ya ve Hüsrev Efendi’ye sonraki nesillerin de ihtiyacı vardı. Dünya Ahmet Fevzi’yi, Atıf Efendi’yi ve Asım Bey’i mutlaka bilmeliydi.
.....
Kitaplar ilk defa baskıya gireceği dönemde Üstad, sağa-sola hem de 50 -100 lira gibi küçük bir para bulmak için adam gönderiyor. Tahiri Mutlu -makamı cennet olsun- bunu duyuyor ve koşa koşa köyüne gidiyor. Köy meydanında bütün mülkünün satılık olduğunu ilan ediyor, arazisinin bir kısmını haraç-mezat satıyor ve parayı sevine sevine getirip Üstad’ına teslim ediyor.
Sadece o mu? Elbette hayır. Hulusi Efendi, Hüsrev Efendi, Mustafa Gül..ve diğerleri.. Hep aynı duygu ve düşünceyi paylaşırlar. Demek ki onlar, öyle samimi ve öyle bir satvet içinde idiler ki, bunu hayatlarının gayesi biliyor ve o uğurda hırz-ı can ediyorlardı.
Gün geliyor bu satvet, onları ilklerle buluşturuyor. Biri, gecenin geç saatlerinde teksir makinesinin kolunu çevirirken,“Hasbî Rabbî cellallah, mâfî kalbî gayrullah, Nur Muhammed sallâllah.” diyor. Tam o esnada birden kapı açılıyor ve içeriye Raşit Halifeler giriyor,“Devam edin, bizler sizinle beraberiz.” diyorlar..
Evet, Onlar çok gerilerde durdular, çok küçük göründüler,hep mahviyet içinde oldular.. el-âlem de yalnızca o görünüşe ve o duruşa baktı, onları sadece zahire göre değerlendirdi. Onların her birisi ihtimal bir kutbiyeti, bir gavsiyeti temsil ediyorlardı. Ama nâdanlar bunu anlayamadılar.”
(Fethullah Gülen)
Kaynak: http://muzafferdeligoz.blogcu.com/Fethullah+Hoca+Hakkinda/
