ÝSLAMDAN NURLAR

Bediüzzaman Hazretlerinin  Nurlu Talebesi

                     M. Tahiri MUTLU

 

1900 yýlýnda Isparta'nýn Atabey kazasýnda doðdu. Bediüzzaman'ýn yakýn talebelerindendir. l943'de Denizli, l948'de Afyon hapislerinde Bediüzzaman'la birlikte bulundu. 1977'de vefat etti.

Atabeyli Mehmet Tahirî Mutlu... ..  

Ýþte güller beldesinin gülü Tahirî Mutlu..

Meleklerin gül demetleriyle karþýladýklarý bir evliya...

Ama kendisi velayetini bilmeyen bir bahtiyar veli...

 

Selâm olsun sana Tahirî Aðabey!

Defterdeki yoklamada bizi "yok" hanesine yazmayasýn

 

Elinde yýllarýn yýprattýðý bir dua kitabý vardý. Burada isim isim insanlarý sýralamýþtý. Hep dua ederdi,  yalvarýr yakarýrdý geceleri, seherleri...

Sarsýlmayan sadakat, aldanmayan zekâ sahibi Tahirî....
Kendisi bir tevazû abidesi sanki....

Melekler gibi tertemiz, lekesiz bir mü'mindi. Ak saçýný Ýslâmiyet’e hizmette aðartmýþtý. Nur gibi parlayan bir nâsiye ve bembeyaz bir sakal... Kendisiyle ilgili, kendisini yücelten hatýralarý pek hatýrlamýyordu bile...     

Üstad'ýn onun için "Sarsýlmayan sadakati, aldanmayan zekâsýyla" diye onu tarif tavsif ediyordu.

 

 

Bir Veliy-i Azîm

 

Afyon Hapishanesindeki Nur talebeleri arasýndaki bazý üzücü olaylardan dolayý, el açýp yalvaran Bediüzzaman:

"Ya Rabbi! Yok mu bir talebem?' diye Cenab-ý Hakka iltica ettiðim zaman birinden bana Tahirî gösterildi" diyor ve anlatmaya devam ediyordu.

"Tahirî, o zaman seni bir veliy-i azîm, bir kutup tahayyül ettim. Sonra baktým ki, sen istihdam olunuyorsun."

Burada Bediüzzaman, Tahirî Mutlu'ya soruyor :

-   Tahirî, istihdam olduðuna mý razýsýn, yoksa benim zannýmda [veliy-i azîm] olmasýný mý istersin?

Tahirî Mutlu, Üstad'ýnýn sualine þöyle cevap veriyor :

- Ýstihdam edilmemi isterim, Üstad'ým...

Üstad cevaben

-      Maþaallah!...

dedikten sonra, yan taraftaki talebelerine dönüp, Tahiri MUTLU aðabeyin duyamayacaðý þekilde alçak sesle,

-     Gerçi velidir ,  diyor.

 

 

Tahirî Mutlu Aðabey'e

 

Sen ki, Nur bahçesinin nadide gülüsün.

Aziz ruhuna Nurdan haleler bürünsün,

Fecirlerden makberine Nurlar dökülsün,

Fecirler ki, ne kadar zinde ve mutlu,

Sen mutlusun, biz mutluyuz, Ýslâm mutlu...

                                          M.Ziya Akça

 

Ýhtiyarlarýn En Genci, Tahiri Mutlu

Her büyük oluþum küçük bir çekirdekle baþlamýþtýr. Nebiler Sultaný Hz. Muhammed (s.a.s) on dört asýrdan beri dünyaya huzur ve mutluluk kaynaðý olan Ýslamiyet'i anlatmaya baþladýðýnda, etrafýnda üç dört kiþi vardý.

O'ndan asýrlar sonra Kur'an'ý asrýn idrakine söyletmek üzere iþe koyulan Bediüzzaman Hazretleri'nin de çevresinde nice isimsiz kahramanlar vardýr. Bunlarýn arasýnda hayatýnýn son döneminde Isparta'da Üstad'ýn yakýnýnda bulunan ve 'erkan-ý sitte' diye adlandýrdýðý altý kiþi ise farklý bir yere sahiptir. Bu altý kiþi, Hafýz Ali, Büyük Ruhlu Küçük Ali, Kuleönü’lü Hafýz Mustafa, Hüsrev, Rüþtü ve Atabeyli Tahiri idi.

Bu altý kiþi arasýnda kulluðu ve takvasýyla bilinen Tahiri Mutlu, 1900 yýlýnda Isparta'nýn Atabey kazasýnda dünyaya gelir. Çocukluðu ve gençliði dini hassasiyeti son derece yüksek bir aile ortamýnda geçer. Ýlk eðitimini helal ve harama karþý oldukça hassas olan anne ve babasýndan alýr. Atabey kazasý ayný zamanda Selçuklulardan beri devam eden bir ilim ve irfan geleneðinin merkezidir. Böyle bir atmosferde yetiþen Tahiri Mutlu o günkü þartlarda toplum ortalamasýnýn üstünde bir kültür ve bilgi birikimine sahip olur.

Askerliði Ýstiklal Savaþý yýllarýna rastlar. 1920-1924 yýllarý arasýnda demir yollarýnda askerlik yapan Tahiri Mutlu'ya gazilik beratý ve madalyasý verilerek maaþ baðlanýr. Ancak o, vatan hizmetine karþý bir bedel almayý izzetine yediremediðinden maaþý kabul etmez.

Tahiri Mutlu, ilk defa 1931 yýlýnda, Atabey'deki yakýnlarý aracýlýðýyla Risale-i Nurlarla tanýþýr. Risaleleri tanýdýktan sonra Hafýz Zühdü'nün oðlu, ayný zamanda yeðeni olan Eþref'le birlikte Bediüzzaman'ý ziyarete giderler. Barla'da gerçekleþen bu ziyarette Tahiri Mutlu, Bediüzzaman'dan çok etkilenir.

Tahiri Mutlu, celalle cemali, haþmetle ünsiyeti ayný anda yaþayan bir Allah dostu idi. Gür kaþlarý altýnda kesin hatlarla çevrelenmiþ yüz ifadesini ilk görenler, onu tanýdýkça kanaatlerinde yanýldýklarýný ve aslýnda melek bir sima ile ipeklerden yumuþak bir kalp sahibiyle karþý karþýya olduklarýný anlarlardý.

O, kulluðu içinde bir sultandý. Bütün kâinatýn kulluðunu kendi kulluðu içine alabilen, "Güneþ lambam, yýldýzlar kandillerim, yeryüzü mescidim…" diyebilen bir sultan...

Bu sultanýn hayatý boyunca sýðýndýðý en muhkem kalesi ise 'takva' idi. Her aný ve duruþu Allah'ý hatýrlatan bir mana eriydi. Ýnci gibi yazýlarýyla Nurlarýn neþrine büyük desteði olan Küçük Lütfi'nin hayýrlý bir halefi olarak Nur dairesine girmiþti. Üstad'ýn ifadesiyle, "ihtiyarlarýn genci" idi.

Üstad ondan dolayý Atabey kazasýný kendi doðduðu köy olan Nurs'la arkadaþ ve bütün manevi kazançlarýna ortak ilan etmiþti. Tahiri aðabeyin ve aile efradýnýn Üstad'ýn hastalýklarýna bile ortak olduklarýný öðrenmek, fedakârlýðýn ölçüsünü anlamaya yetiyor.

Tahiri Mutlu, Bediüzzaman'ýn son yýllarýnda yanýnda bulunup hizmet tarzýný yakýndan görüp bilen dört beþ kiþiden biridir. Üstad'ýn hizmet için vekil olarak býrakýp, "Ben ölsem veya hayatta þuursuz kalsam, Nurlara karþý hizmetimin tarzýný tam bilerek yapabilecek." dediði kiþilerden biri.

Tahiri aðabey Denizli ve Afyon zindanlarýnda Üstad'la birlikte çile çekmiþti. Nurlarýn gerek teksir makineleriyle gerekse matbaalarda neþrinde büyük maddi fedakârlýðý da bulunan Tahiri Mutlu için Bediüzzaman Hazretleri þunlarý söyler: "Tahiri'nin öyle bir derecesi var ki, manevi sahadaki derecelerinden birini görse dünyayý terk eder. Tahiri, dolu bir testidir, artýk su almaz. Ya Rabbi, bu manevi varlýðýný kendisine bildirme! Ahirette Ümmet-i Muhammed'e faydasý olacak."

O, Nur yolunda, Nur'un izinde sadakat ve fedakârlýk örneði olarak temiz ve nezih bir hayat yaþadý ve ismi gibi "tahir" olarak sevenlerinin ve sevdiklerinin yanýna göç etti. Bugün Nur kervanýndaki arkadaþlarýnýn bazýlarýyla Eyüp Sultan Hazretleri'ne komþu olarak ebediyetleri temaþa etmekte ve geride kalan hizmetkârlara manen destek olmaya devam etmektedir.

(Süleyman Sargýn)

Gülen: Onlarý anlamadýlar

"Üstad'ýn ilk talebeleri mana âleminin birer sultanýydýlar; ama dünya onlarý tanýyamadý. Onlarýn, mahviyet, tevazu ve hacâletle mühürlenen tabiatlarý baþkalarýný aldattý.

Ýnsanlardan bazýlarý gururlarýna; kimileri hasetlerine ve bir kýsmý da bencilliklerine yenildiler ve ne Hulusi Efendi'yi, ne Tahiri Mutlu'yu, ne Sadullah Nutku'yu ne de Mehmet Feyzi'yi tanýyabildiler. Oysa, onlar bir diriliþin ilk mimarlarý ve Hazreti Mîmâr-ý Azam'ýn vefalý temsilcileriydiler.. Hasan Feyzi'ye, Hafýz Ali'ye, Hoca Sabri'ye, Tahiri Mutlu'ya ve Hüsrev Efendi'ye sonraki nesillerin de ihtiyacý vardý. Dünya Ahmet Fevzi'yi, Atýf Efendi'yi ve Asým Bey'i mutlaka bilmeliydi. (..)

Kitaplar ilk defa baskýya gireceði dönemde Üstad, saða-sola hem de 50-100 lira gibi küçük bir para bulmak için adam gönderiyor. Tahiri Mutlu -makamý cennet olsun- bunu duyuyor ve koþa koþa köyüne gidiyor. Köy meydanýnda bütün mülkünün satýlýk olduðunu ilan ediyor, arazisinin bir kýsmýný haraç-mezat satýyor.. satýyor ve parayý sevine sevine getirip Üstad'ýna teslim ediyor. Sadece o mu? Elbette hayýr. Hulusi Efendi, Hüsrev Efendi, Mustafa Gül.. ve diðerleri hep ayný duygu ve düþünceyi paylaþýrlar. Demek ki onlar, öyle samimi ve öyle bir safvet içinde idiler ki, bunu hayatlarýnýn gayesi biliyor ve o uðurda hýrz-ý can ediyorlardý.

Gün geliyor bu safvet, onlarý ilklerle buluþturuyor. Biri, gecenin geç saatlerinde teksir makinesinin kolunu çevirirken, "Hasbî Rabbî cellallah, mâfî kalbî gayrullah, Nur Muhammed sallâllah." diyor. Tam o esnada birden kapý açýlýyor ve içeriye Raþit Halifeler giriyor, "Devam edin, bizler sizinle beraberiz." diyorlar.

Evet, Onlar çok gerilerde durdular, çok küçük göründüler, hep mahviyet içinde oldular.. el-âlem de yalnýzca o görünüþe ve o duruþa baktý, onlarý sadece zahire göre deðerlendirdi. Onlarýn her birisi ihtimal bir kutbiyeti, bir gavsiyeti temsil ediyorlardý ama nâdanlar bunu anlayamadýlar."